Праз некалькі дзён дваццацігадовы боцман Уладзімір адпраўляецца ў Бразілію. Судна, на якім ён працуе, займаецца дастаўкай грузаў у краіны Лацінскай Амерыкі. Ён быў у Бразіліі, Аргенціне, Чылі і Эквадора. Першае, што кідаецца ў вочы ў Бразіліі, — гэта запал да футбола, танцах, піва і любоўным адносінам. У футбол, асабліва на пляжах, ганяюць ўсе: ад дзяцей да старых і цяжарных жанчын. У яе можа быць велізарны жывот, ледзь ці не дзевяты месяц, а яна будзе бегаць, штурхаць мячык, — кажа Уладзімір. Танчаць і п’юць піва там таксама з дзіцсадкоўскага ўзросту. У закусачных піва жлукцяць людзі любога ўзросту і полу. Закусывают мясам — яно ў Бразіліі таннае, каштуе каля двух даляраў за кілаграм. Ядуць яны ў асноўным ялавічыну або цяляціну, свініна там не ў пашане. Мяса падаюць на мангале — велізарны кавалак, ад якога кожны адразае столькі, колькі хоча.

У парках маладыя людзі могуць цалавацца гадзінамі, нават калі ледзь адзін аднаго ведаюць.

Каханне там ходкий тавар

Прафесія прастытуткі сорамна не лічыцца. Бардэляў самага рознага ўзроўню шмат. Як правіла, танныя гасцініцы для маракоў такімі і з’яўляюцца. Уладзімір бываў у публічных дамах высокага і нізкага класаў. Былі такія, дзе гадзіну з прастытуткай каштаваў пяцьдзясят долараў, але там працуюць сапраўды «профессионалки» — прыгожыя і ўмелыя. Такія ўстановы чатырохпавярховы, з добрым унутраным убраннем. Іншыя, што прасцей, двухпавярховыя, з агульным туалетам і агульным душам, там падобныя паслугі каштуюць каля даляраў. Як кажа Уладзімір, бразільскія прастытуткі жудасна ўлюблівая. З ёй тры ночы правядзеш, і яна ў цябе па вушы втрескается. «Ва ўсіх бразільскіх прастытутак ёсць дзеці, — кажа Уладзімір, там маці-адзіночкам плацяць вялікія дапамогі на дзіця». Калі міма трушчоб ідзеш з прастытуткай, ніхто цябе не кране, — кажа Уладзімір, — а так рабуюць пастаянна. Збяруцца натоўпам, у руках мачэтэ, вочы шалёныя. Вядома, яны цябе не изрубят, але абрабуюць па поўнай. Уладзіміра ў Бразіліі не раз абкрадалі — адвялі сем лічбавых фотаапаратаў і нямераная колькасць сотавых тэлефонаў. Вядома, цэнтральныя вуліцы Рыа-дэ-Жанейра чысценькія, хадзіць там бяспечна, таму што дзяжурыць паліцыя і ў кожнага паліцэйскага па чатыры пісталета ў кішэнях. Людзі, якія працуюць у офісах, цывільна апранутыя ў касцюмы, але згорнеш ў рабочы квартал і ўбачыш Бразілію ва ўсёй яе галечы. Бразільскія мужчыны носяць майкі, шорты і сандалі, бразільянкі — майкі, джынсы і ботах. Бразільянкі стройныя, у асноўным мулаткі, белых там мала, але на жываце ва ўсіх зморшчыны, таму што любяць піць піва, — кажа Уладзімір. Дарэчы, нягледзячы на тое, што ён не ведаў партугальская, з мясцовым насельніцтвам меў зносіны лёгка — у Бразіліі ўсё, ад вярхоў да нізоў, ведаюць ангельскую. Людзі яны адкрытыя, эмацыйныя, жанчыны моцна жэстыкулююць, калі размаўляюць. Але такі хлебосольной, як у бразільскіх, няма. Частаваць бразільцы не любяць — любяць, каб іх частавалі. Хоць было адно цікавае выключэнне. А справа была так: сядзіць наш герой у якой-небудзь мясцовай забягалаўцы, п’е піва, тут да яго падсаджваецца мужчына сярэдніх гадоў з вялізнай залатой ланцугом і тварам у оспинках, а за спіной гэтага таварыша стаяць двое хлопцаў з «гарматамі». Апынуўся ён вядомым у Рыа мафіёзі, Радрыгесам. А да Уладзіміра даходзілі чуткі, што Рыа знаходзіцца пад двума групоўкамі — Радрыгесам і Гансалесам. Разгаварыўся ён з Радрыгесам, спадабаўся мясцовым мафіёзі настолькі, што той «пазычыў» яму на ноч двух дзяўчынак з сваёй калекцыі. Прычым дзяўчынкі былі прыгожымі, як фотамадэлі, — ногі ад вушэй, стройныя, з припухлыми губкамі і вачыма на падлогу-асобы. Дарэчы, дзіўна, але нягледзячы на тое, што Бразілія вельмі падобная на Аргенціну (праўда, у апошняй халадней і больш белых), жыхары гэтых краін адзін аднаго на дух не пераносяць. У Бразіліі ўсе ўздымаюць Пеле, для іх ён цар і бог, у Аргенціне замест яго Марадона. Калі ў Бразіліі запяеш імя Марадоны, яны будуць плявацца. Тое ж самае, калі вымавіць імя Пеле ў Аргенціне, — кажа Уладзімір. Дарэчы, Чылі ад гэтых краін выгадна адрозніваецца чысцінёй. Там злачыннасці амаль няма, затое на ўсіх будынках і майках у людзей партрэты Чэ Гевары. У Эквадоры чысцей, чым у Бразіліі. Там Уладзімір сустракаўся са студэнткай-прастытуткай. Дзяўчыне патрэбныя былі грошы, каб аплаціць вучобу, вось і падзарабляла. Вось так матаецца лавелас Уладзімір па краінах Паўднёвай Амерыкі. Але калі-то, яшчэ на світанку моряцкой кар’еры, занесла яго ў Аўстралію. Там ён пазнаёміўся з сям’ёй эмігрантаў з Бразіліі. Ледзь не ажаніўся на дзяўчыне Наташы. Яе бацька прапаноўваў яму застацца, абяцаў дапамагчы з працай. Шкадуе Уладзімір, што не ажаніўся. Цяпер у яго ёсць усё, што трэба мараку, — красуні усяго свету за ўмераную плату аказваюцца ў яго ног А вось звычайнага чалавечага шчасця няма. Пры любым выкарыстанні матэрыялаў спасылка на абавязковая.

Камерцыйны аддзел

About