Я пачала рыхтавацца да паездкі дзе-то месяцы праз, трэба было многае арганізаваць. Самае першае, што мне ўспамінаецца — гэта страх. Страх перад невядомасцю. Я ехала ў нікуды і ні да каму. Я пазнаёмілася з бразільскай дзяўчынай па інтэрнэту і разам з ёй мы сталі планаваць паездку. Яна ехала да свайго хлопцу, а я да чалавека, якога ніколі не сустракала, але які даў шанец ажыццявіць маю вар’яцкую ідэю — убачыць Бразілію такой, якая яна ёсць. Але я ведала, што здавацца нельга, я моцная, у мяне ўсё атрымаецца і Бог мяне зберажэ, таму што я ішла за марай. А яшчэ я згадваю, як у пачатку лета бегала ў парку і атрымала адказ ад бразільянкі, што тая гатовая прытуліць мяне ў Рыа. Колькі ж людзей у той дзень убачыла мае паветраныя шпагаце Радасці не было мяжы) Як ні дзіўна ў мяне спрэс адсутнічаў страх, толькі прадчуванне выканання мары. На той момант я ўжо пасябравала з бразільцам, які чакаў мяне як свята ў сваім доме. Я была ўпэўненая, што Бразілія гасцінна прыме мяне і не дасць у крыўду. Так усё і выйшла. Людзі аказаліся надзвычай ветлівымі, шчырымі і добрымі. Я ўжо досыць даведалася іншыя нацыі, асабліва еўрапейскія, і мне было з чым параўнаць. Бразільцы — гэта тыя людзі, якія адкрываюць табе не толькі свой дом, але і душу. І нічога не просяць наўзамен. Такіх людзей нельга не любіць і не адказваць узаемнасцю) Я пабывала не ў адным бразільскім доме, і паўсюль мяне прымалі як дачка або блізкую сяброўку. Бывалі моманты, калі ў сілу акалічнасцяў мне даводзілася падарожнічаць адной, але і тады знаходзіліся людзі, гатовыя з радасцю мне дапамагчы. Як я ўжо сказала людзі. А яшчэ вядома ж прырода і садавіна. І наогул тая бразільская атмасфера, тое адчуванне радасці, якое перапаўняла мяне кожны дзень. Мне здаецца, дзе-то па шляху ў Бразілію я страціла страх. Я ведаю дакладна, што стала больш адкрытай усяму новаму, стала дабрэй, я знайшла вельмі шмат сяброў, у перыяд маёй «Бразіліі». Часам мне нават здаецца, што мяне чакаюць больш там, чым у Бразіліі, і нават бразільскія) Ды, вядома. Я памятаю, як у тваіх уроках я знаходзіла адказы на пытанні, якія адкладвала на потым. Я шмат часу займалася дадаткова па дапаможніку, і з бразільцам, але ўсё роўна заўсёды заставаліся рэчы, якія ў сілу цяжкасцяў міжнароднага зносін, былі незразумелыя. А ты апынулася тым чалавекам, які выдатна ведае абодва бакі медалі. Я заўсёды буду вельмі ўдзячная табе, ведай гэта. * Я памятаю, як перачытвала тваю гісторыю паездкі ў Бразілію і фантазіравала, як жа ўсё пройдзе ў мяне. Я НІКОЛІ ў жыцці і падумаць не магла, што пасля месяцаў вывучэння мовы, я буду так добра разумець і гаварыць на якім-небудзь мове. Дарэчы бразільцы часта мне рабілі кампліменты наконт майго вымаўлення і наогул захапляліся маімі ведамі) Адзін нават прасіў не гаварыць з ім на партугальскай, таму што ён баяўся закахацца неўзаемна ў мяне. Вядома, цяпер, калі там яшчэ больш людзей чакаюць майго прыезду, няма прычын для страху) Мне нават здаецца, што я правяла там не тыдні, а паўгода. Я цалкам праніклася той атмасферай, даведалася ў кароткі тэрмін цэлыя гарады. Пытанне: калі б цябе спыталі, ты б парэкамендавала мяне ў якасці выкладчыка партугальскага. Вядома, мне здаецца, лепшага настаўніка партугальскага складана знайсці, бо ты ўкладваеш душу ў тое, чым ты займаешся. Для цябе важны вынік і самааддача. Пытанне: і галоўнае, якія галоўныя мэты ў цябе былі падчас паездкі ў Бразілію. Пазнаёміцца.

Новыя ўражанні.

Даўняя мара

Галоўнай мэтай, якая заахвоціла мяне на паездку ў Бразілію, была сустрэча з каханым, сустрэча-сюрпрыз т. к. ён нічога не ведаў і на той момант мы не размаўлялі, але мае пачуцці былі настолькі моцныя, каб адной здзейсніць гэта вар’яцтва і перасекчы акіян. Дзякуючы яму, я адкрыла ў сабе бязмежную любоў да партугальскай мовы. Я памятаю, як пасля знаёмства з бразільцам, я паўсюль шукала спосабы вывучыць гэты выдатны мову: па розных англамоўных сайтаў, чым розныя прыкладання, слухала музыку. І тады я натыкнулася на тваю прапанову аб бясплатным курсе партугальскага і адразу ж напісала ліст. Так атрымалася, што яно выпадкова трапіла ў спам, і ты ўбачыла яго толькі праз некалькі тыдняў. Да таго моманту мой бразілец, вырашыў забыць мяне, і я пакінула ідэю вывучэння мовы. Калі мне прыйшоў адказ, дзе ты спытала, ці ёсць у мяне яшчэ жаданне прайсці курс або няма, я затрымалася, але вырашыла, што я нічога не губляю і пагадзілася. Я памятаю, як пасля першых урокаў мы разгаварыліся на агульныя тэмы і зразумелі, як блізкія адзін аднаму. У той момант я зразумела, што знайшла настаўніка, сяброўку і падтрымку ў адным твары. Для мяне гэта было як знак лёсу, што ўсё ў жыцці здараецца не проста так і трэба прытрымлівацца клічы свайго сэрца. Часам, мне здаецца, не атрымай я паведамленне ад цябе ў той момант, я б ужо ніколі не адкрыла для сябе той дзіўны свет Бразіліі. Галоўная пра аўтара Бясплатнае навучанне Платны курс партугальскай мовы Тарыфы на навучанне Водгукі маіх вучняў

About